اول - آقای همخونه خوشحالام بسیار که ماحصل تصمیم گرفتی زندگی ارزش بودن درش رو داره.
دوم - دخترم رو به اندازه تمامی دنیا و جمیع متعلقاتاش دوست دارم ولی اگر زمان به عقب برمیگشت هیچ وقت هیچ بچهای رو به این دنیا نمیآوردم. بزرگترین ظلم رو در حق موجودی که خودش حق انتخاب نداره میدونم این هوس ننه بابا شدن رو. این رو از دهن مادری میشنوی که خودش رو نسبتا" هم انسان موفقای میدونه و هم مادر موفقای.
اگر روزی تصمیم با من باشه میدم تمام آدمها رو از دم عقیم بکنند. خیلی جدی.
گاهی به شیرینی تشویشند ... گاهی به امنیت ایمانند ... گاهی تعهد های نانوشته اند ... گاهی حجم های قابل لمس کوچولو و دوست داشتنی اند که قد میکشند ... گاهی در حسی است که پشت دو خط ترانه قایم شده اند
و اگه از من بپرسی بهانه بودن گاهی یک عدد آقای همخونه منحصر بفرد است که هیچ وقت پشتت رو خالی نمیکنه .
تقریبا میتونم حدس بزنم چیزی که میخوام بگم برای آدمهای درگیر ماجرا چقدر پرت به نظر می رسه . یعنی جای گفتنش اینجا در جواب این سوال حداقل نیست ... ولی خب میخوام بگم یه کمی از این ور به ماجرا نگاه کنید ... تصمیم به خاتمه زندگی شخصی ترین تصمیم دنیاست شاید که بیشترین پیامدهای جمعی رو به دنبال داره . می دونم اما ادعا نمیکنم که می فهمم این که بعدش برای بقیه چه اتفاقی می افته وقتی درگیر ماجرا شاید خنده دار ترین و بی ربط ترین عامل بازدارنده باشه .
آیدین آغداشلو دی ماه سال 69 در شماره 100 مجله فیلم صفحه 104 مطلبی داره به اسم دو عکس ... در باره دو تا عکس روی میز کارش نوشته . عکس دوستش " مهدی کفایی " که خودکشی کرده و پیر آگوست رنوار نقاش فرانسوی در سالهای پایانی عمر با وجود اینکه بخاطر ارتروز انگشتاش به هم پیچیده بود قلم مو رو با تسمه به دستش می بستند و بهترین آثارش شاید مال همون موقع است . پارارگراف های آخرش رو اینجا می نویسم براتون .
کسی که خودش رامی کشد میخواهد زندهها را تنبیه و تحقیر کند و دلشان را بشکند به این خاطر است که هر بار عکس مهدی کفایی را می بینم می پرسم نمی توانستی صبور تر باشی ؟
پاسخ را در خودم جستجو میکنم . اگر پیرمردی در حوالی 80 سالگی بتواند رنجور و ناتوان قلم مو را به دستش ببندد و با چشمانی تار شده بی هیچ تلخی یا کینه ای پوستهای شاد و جوان را نقاشی کند و به ستایش جریان سیال و پایان ناپذیر زندگی بنشیند و تاوان رنج خود را از دیگران نطلبد و مردمانی را که انگشتان چالاک و کشیده دارند تحقیر و تنبه نکند پس می شود کمی کج تر راه رفت و قدری در د کشید و چندی هم باقناعت و فقر و شکست زیست .
نباید کسی با مرگ عمدی خود دل دوستانش را بشکند و پهلویشان را خالی کند و از درون عکس باتمسخر و سرزنش نگاهشان کند و برای ابد تنهایشان بگذارد.
... پیروزی در ماندن است .
و به نظر اینجانب آلوچه خانوم بهانه های ماندن می تواند چشمی باشه که منتظری برق بزنه و میزنه !
گاهی به شیرينی تشویشند . گا
aghaieh farjam mishe ye kame sadehtar benvisi ta chan ta bisavadam mesle man befahman chi migi ya hadeaghal chan ja virgoul ya . bezar keh adam bedouneh kjoa bayad vaiseh koja bereh jolo ya koja beh harfet fek koneh.
نمي دونم چرا ولي وقتي اين نوشته آخريتو خوندم حس كردم شايد شما بتوني جواب سوال منو بدي..كاش مي دونستي گاهي آدم حتي آدمي كه هميشه عمر شعار محكوميت خودكشي رو داده به جايي مي رسه كه ديگه نمي تونه مقاومت كنه علتشم اصلا ضعف ايمان و تزلزل شخصيت نيست آقا فرجام ...باور كن ..فقط مي خوام بهم بگي اگه يه روز صبح چشم باز كني و ببيني حاصل همه آرزوهات مال يكي ديگه شده و تو موندي با يك عالمه سوال بي جواب چي كار مي كني؟فقط تو رو خدا شعار نده
راستی این را واسه آناهیتا : مبارک باشه شغل جدیدت
salam farjaam jaan,khoob javabamo dadi ,didi ehtiyaj be sokhan rani nabood ???! javabamo oonja dadi ke gofti bazia baa nisti zendegi mikonan !!!inam ye jooreshe...shayad ellate inke mano amsale man felan nakhastim kasio ezafe konim hamin baashe,ghablana migoftan bachedari khodkhahiye ,vali hich kas nemigoft bachedar nashodan ham chizi az khodkhahi kam nemikone, hala ke to ye ghadam miri jolotaro migi bachedari az khod gozashtane.....mas'ale fekr mikonam faghat be negahemoon barmigardeh ....negahemoon nemidoonam dige az koja miyad!!!!! kheili khoob minevisi farjaam , az del miyaad harfat.
omidvaram hamishe baa sar zendegi zengi koni , fekre ehsaase bachat ham nabash az alan, kaari ke fekr mikoni doroste anjam bede ,natijash baa to nist!
koochike shoma:leila
سلام امیدوارم تاثیر نیک شاهنامه را روی باربد ببینی ودیگه اینکه دلم واسه هر سه تای شما تنگ شده ضمنا خوشحالم واسه رفع مشکل فیلترینگتون و کلام آخر اینکه به ما سر بزنید بد نیست
ما بیشتر.....(شرمنده که ربطی به موضوع نداشت) شاد باشی؛ امیر
انسان زاده شدن تجسد وظيفه بود...
عالی بود. همین
همهی سعیت رو بکن که پسرت از زاده شدنش در دامان تو احساس افتخار کنه...ـ
جالب بود و جواب خیلی از سوالام رو گرفتم!
البته اون جمله پایانی خیلی به دلم نشست.
سخت بود داداش فرجام . هی دوباره خوندمش !!!!
ولی نتیجه آخری قشنگ بود. کاش همین که میگین بشه !
راستش این یکی از بزرگترین خود درگیریهای خونه ماست !
Commenting by HaloScan
