دوستان زیادی از من مطالبی نسبتا تخصصی و در عین حال به زبانی نه آنچنان پیچیده در مورد شناخت رخداد های بسیار جالب این روز ها که نشان دهنده بلوغ جهشی جامعه ایران و آمادگی سرزمین عزیزمان برای توسعه راستین است درخواست میکنند که ضمنا جانبدارانه هم نباشند. من وقایع این روزها را جنبش اعتراضی انطباق یافته مینامم و مفصلا در باب آن نوشته و اگر عمری بود خواهم نوشت عجالتا کتاب خانم حمیرا مشیرزاده بنام مقدمه ای بر جنبش های اجتماعی و مجموعه 18 مقاله خودم با عنوان "جنبش های اجتماعی شهری با نیم نگاهی به شرایط ایران" منتشره در ماهانه تعطیل شده آفتاب به صاحب امتیازی آقای سحرخیز که چاب مقاله ها از فروردین 1380 شروع شده و کتاب آقای دکتر جلایی پور در باب جنبش های اجتماعی انتشارات طرح نو را پیشنهاد میکنم. این نوشته ها غیر پارتیزانی هستند. تاکید میکنم که در مقابل تمامی دوستانی که جنبش اجتماعی چند سال قبل ایران را منفعل شده نامیدند شاید من تنها کسی بودم که علیرغم انتقاد های زیادی که شد انفعال را رد کرده و تاکید داشتم که در زندگی جنبش های اجتماعی غیر ساختار شکن مرحله ای وجود دارد که به آن مرحله آمبیوالنس ( نه این نه آنی- همین هم آنی دودلی متفکرانه و مسوولانه)نام داده اند. جنبش هایی که وارد چنین مرحله ای شوند در انتظار محرکی قوی و در عین حال قابل قبول اند. جنبش هایی که پس از آمبیوالنس در اثر محرکی قدرتمنددوباره به صحنه روزمره می آیند بلوغی مشهود را نشان می دهند. جنبش اجتماعی ایران در عین حال و با توجه به مختصات تاریخی و روانشناختی جمعی ایران نیازمند شکل دهی شبکه ای از سلول های خود گردان غیر سلسله مراتبی و استفاده ار الگوهای نمادین است. تا بعد
Parviz Piran | 07.30.09 - 2:43 pm | #