samen schrijven we sterk
'da komt nog' ...Volgens mij moet ge het zelf gaan halen :p
volgens mij ni. Wat nu?
xxx
nu nix meer, uw einde is nabij
inne gelukzak!
hoe, ik het moeilijk hebben .... ?
"Een beetje onrealistisch blijven schept ruimte voor gedachten, dromen en liefde."
Wel, dit vind ik nu mooi gezegd! Chapeau 
Kusje
Kben het daar ni helemaal mee eens! (voor de zoveelste keer) Het verschil tussen dromers en realisten is dat nen dromer twee keer zo hard valt als het fout loopt, want ne realist is al voorbereid.
Maar ge moet natuurlijk wel blijven dromen als ge ergens wilt geraken in deze wereld. Raad aan iedereen: als ge valt, zorg dan dat ge zacht valt. En dat doet ge meestal door te relativeren.
Ik relativeer misschien te veel --> ben dan ook al een paar stappen verder in het volwassen-worden-proces dan dimitri
awel, ge moet dus dromen en tegelijk realistisch blijven... maar daarvoor moet ge niet persé relativeren
de combinatie dus
(ps ik vind u way to realistisch, brr)
hoera voor de realistische dromers!
Ik ga nu dromen. dat is pas realiteit.
Slaap lekker, sweet dreams.
@Katleen
Ik geloof niet in een stappenproces om volwassen te worden. Ik vind het niet waar dat je kan zeggen dat iemand meer volwassen is als iemand anders. Je oordeelt dan naar jouw normen van volwassen zijn. De stappen die je maakt om volwassen te worden liggen niet op een recht lijn. Je mag het denk ik niet bekijken als een ganzenbord. Het is eerder als een doolhof vind ik waar je van denkt dat de uitgang boven ligt. Je kan ogenschijnlijk goed bezig zijn maar dan plots kan je tegen een muur stoten. Je moet dan terugkeren en andere weg inslaan. Je moet de weg volgen waar jij je het best bij voelt.Je eigen weg. Ik vind het volwassen worden proces maar vies. Ik omschrijf het liever als een zoektocht naar wie je echt bent.(Ninjai)
Nog een klein dingetje op het relativeren
. Relativeren is goed maar je moet zien dat je niet te veel relativeert zodat je blijft zweven en niet op de grond komt met je beide voeten. Trouwens alles is relatief
http://www.ninjai.com/
zalig
Ik ben het totaal eens met uw tekst. Buiten da laatste zinneke. Sharen ? Ik deel mijn liefde mee niemand, ben gierig en ik vind iets zoals partnerruil nie echt liefde :P
@ dokus
ge hebt wel een beetje gelijk, maar ...
(er komt altijd een maar).
Dit lijkt mij iets te individualistisch bekeken.
Volwassenwording heeft ook een culturele inslag. Er is ook nog een kijk vanuit de cultuur, hoe je het ook draait of keert. Eigenlijk 'is volwassen worden ' ook gaande weg (lees stapsgewijs)' leren kennen wat je moet doen, wat hoort binnen uw cultuur. Mensen worden verwacht om een bepaald gedragspatroon aan te nemen eenmaal als ze "volwassen" zijn, om in de cultaar aanvaard te worden. Je kan daar voor of tegen zijn, dat doet er niet toe. Dat is ook een definitie van volwassen zijn. En dit volwassen zijn moet je wel in stappen leren. Dit is geen zoektocht (vanuit de cultuur bekeken). Zo zie
en dan ook over relativeren: je kan ook genieten van al het goede met volle teugen terwijl je het relativeert (je hoeft daar niet meer ingetogen voor te leven, maar je weet dan dat het ooit kan omslaan?), maar wie relativeert weet dat het ook op een bepaald moment slechter kan gaan en gaat daar dan minder erg aan tillen.
Voor mij is relativeren iets van je zweeft en je blijft zweven zolang je wilt en je kan zo hoog zweven als je wil ongehinderd, maar wanneer het even minder gaat dan heb je je parachute mee en kom je zacht neer.
grtz
svAdelaar.
klein vervolg:
en eenmaal je zacht neergekomen bent, ben je direct klaar om terug op te stijgen. Doet dat maar 'ns als ge zo knal tegen de grond kletst en een stel armen en benen breekt:d
even ook eens een serieuze commentaar:
Ik denk niet dat er zoiets is als volwassen "zijn". Je bent wie je bent, en, naar ik hoop, probeert jezelf steeds te "verbeteren", meer te zijn wie je wil zijn. (een beetje zoals de vrijmetselaars het zien, bouw aan jezelf). In dat opzicht bestaat er enkel een weg vooruit, zonder eindpunt.... .
En relativeren denk ik, heeft niets te maken met ingetogen leven/realistisch te zijn/te dromen. In onze (koude) rationele maatschappij wordt veel te weinig gedroomd, veel te weinig geleefd volgens je gevoel (naar mijn mening). Jaag je dromen na, probeer gelukkig te zijn. Maar pas op voor de val, de ontnuchtering. Maar zelfs al val je, dan nog hoef je dat niet kapot te relativeren. Je mag ongelukkig zijn, je mag je iets aantrekken. Teveel relativeren doet iets zijn "waarde" toch maar enkel dalen?
Commenting by HaloScan
