Ég kannast við það að búa með dýrum og á mér ótrúlega góðan sálufélaga í tíkinni minni. Reyndar er hún kvenkyns en það breytir nú engu fyrir mig. Hún tekur á móti mér eins og hetju á hverjum degi þegar ég kem heim þreytt og þurfandi fyrir hvatningu eftir þreytandi vinnudaga. Fagnar hverri máltíð þó það sé bara þurrfæði úr pakka og ég tala nú ekki um þegar ég sýð kjöt sem amma mín hefði kallað kæfukjöt og gef henni, þá er ég frábær. Hún dregur mig með sér í gönguferðir daglega en krefst þess ekki að ég hlusti á frásagnir af afrekum og hugmyndum dagsins, heldur gengur hljóð og áhugasöm um þarann í fjörunni og lyktarfrásagnir ljósastauranna, þakklát fyrir hvern metra sem mér þóknast að rölta með henni. Hvers gæti ég óskað mér frekar? Á nóttunni sefur hún við útidyrahurðina svo ég hef rúmið algjörlega fyrir mig eina 
Æ ekki vildi ég vera án Tárhildar þegar ég fer að sofa, reyndar hvorugra, Hrafnhildar né Tárhildar. Ég skal viðurkenna að sumar nætur eru erfiðari en aðrar, en samt, félagsskapurinn gefur lífinu gildi
Commenting by HaloScan
