Á móti vinnustaðnum mínum er útibú frá Heilsuhúsinu. Þangað fer ég stöku sinnum og kaupi mér hádegismat þegar ég bregst sjálfri mér í nestismálum. Það er oft hin mesta skemmtun að koma þarna inn og hlusta á samræður viðskiptavina og starfsfólks. Eitt skiptið stóð ég í röðinni fyrir aftan konu sem hafði töluverðar áhyggjur af uppruna hnetanna sem hún vildi kaupa, því hún taldi sig alls ekki þola hnetur frá miðjarðarhafssvæðinu, þær þurftu nauðsynlega að vera frá svæðum sunnar í Afríku. Í annað skipti horfði ég á rafmagnstæki í hillu, blandara, mjög svipað tæki sem ég fyrir tilviljun hafði séð í raftækjaverslun á rúmar 10.000 krónur, en þarna var það selt á 60.000 því það næði svo vel, að sögn auglýsingarinnar, phyton efnum úr matnum. Ég er nú ekki tungumálafróð en phyton hélt ég stæði í samhengi við lykt en ekki hollustu. Annars held ég að hræðsla við mat og hræðslan við að borða eitur sé varla nýtt af nálinni, nema núna þegar við höfum meira en nóg af öllu þá flyst þessi hræðsla yfir á venjulegan mat og úr verður þráhyggjulegt fáfæði.
Salome | 04.13.07 - 5:35 am | #

Flest allur matur er auðviað baneitraður, og ætti helst ekki að vera á borðum...en í gamla daga var þetta kallað að vera með tiktúrur. Tiktúrur hafa að vísu alrei verið greindar af fagmönnum, en falla sjálfsagt undir einhverja tegund persónuleikatruflana. Tiktúrufólk þótti ekki hafandi á bæjum, var bara sagt að það fengi þá engan mat ef það gat ekki étið í andlitið á sér það sem var á borðum. Slíku fólki gekk líka illa að fá vistráðningu. Þá hét þetta sem sagt að vera ekki í lagi...en núna er þetta bara fínt og meira að segja dýrt hobbý, greinilega.
Erlingur | Homepage | 04.13.07 - 8:32 am | #