Ég man eftir ketti sem við áttum þegar við vorum lítil. Hann hvarf og spurðist ekkert til hans. Einu og hálfu eða tveimur árum seinna birtist hann skyndilega aftur, kom röltandi inn í eldhús eins og hann hefði aldrei farið. Það kom aldrei í ljós hvar hann hafði verið þennan tíma; ekki í Blönduhlíðinni allavega.
Já,við erum ekkert úrkula vonar enn. Kettir eru til alls vísir og kannski var sú gamla bara að taka sér orlof frá afkvæmunum.
Commenting by HaloScan
