عافیت باشد.
بی نظیر بود. ممنون.
اتفاقا صراحت اگر فنی جز مشت گره کرده داشته باشد، اینقدر نزد عوام منفور نیست!
ما یک جورهایی عادت داریم همه چیز رو بپیچونیم. در لفافه حرف بزنیم. خصلت کم و بیش همه ما این است. اما این که ریشه اش کجاست...شاید در فرهنگ نهفته باشد
كاش زود باشد كه يادش بگيريم.
و من خودم از این مبهم گویی و در لفافه گفتنم چه عذابها که نکشیدم ...
منم صراحت لهجه می خواااااااااااام:دی
خب راست میگفته بیچاره ! ببین خارجی ها با هم رودبایستی ندارن که حرفهاشونو رک میزنن ...
صراحت خیلی وقتها یعنی جسارت.و باید دید که آدم جسوری هستی یا نه!
این تن توست که در من تمام می شود
و این تن من است که با دست های تو
....
چه روان...مرز لیبی را دوست داشتم این وسط 
عیبی نداره. حالا خوبه که نیش میزنی و خب بلا نسبت جفتک نمیزنی.
یاد ژولیت بینوش در بیمار انگلیسی افتادم! شمال آفریقا، فرانسه، دختری زیبا، مریض! آمریکایی، نقاشی روی دیوار ...و عشقِ بی سرانجام.
سایه خانم این پستتان عجیب به دل نشست شما قلم شیوایی دارید.
ولی در ایران خیلی از ما توانایی پذیرش صراحت لهجه را نداریم و اگر به ما آرام آرام با نوعی تزویر نه بگویند خیلی بهتر قبول می کنیم تا یک حرف رک و راست بشنویم. در ضمن خودمان هم در رک حرف زدن مشکل داریم چون به قول مادرم هم خر را می خواهیم هم خرما را. یعنی هم می خواهیم نه بگوییم و صریح باشیم هم می خواهیم از ما نرنجند و دیگران را هم برای خود حفظ کنیم.
nazanine ma dar kojast ke be ma darse ro dar vasi be yad biavarad va mara az in darhaeee ke bazi vaghta salian bayad roshon bodoeeeem?
سلام نیاز خیلی دلم برات تنگ شده خیلی
پدربزرگم كه در رك بودن و صراحت نظير ندارد هميشه مي گويد:«يك بار بگو نه و بلرز عوض اينكه با نگفتنش مدت ها بلرزي»...البته گفتن ندارد كه اين يكي هميشه كار من نيست.
در تاييدت و در ادامه حرفت،به نظرم ما خيلي وقت هانمي دونيم كه نظر صريحمون اصلاً چي هست كه حالا بتونيم منتقلش كنيم يا نه.
اگه تو تنظیمات وبت زده بودی بجای ده تا پست مثلن هونصد تا پستم نشون بده، گیرم یه کم طول میکشید همه ش واشه ولی من لابد تا غروب چسبیده بودم به مونیتور. میفهمی چی میگم؟
نامه ت به "لاله خانم" محشر بود. باقیشم یه چیزی تو مایه های خدا.
اد تو فوورایت
کم نظیر می نویسی، نثری غریب و درکی ملموس.
اون عکس سیاه و سفیدت هم با پس زمینه آجر و گل آدم رو یاد فروغ می اندازه - سرنوشتت چنان مباد! - می توانی پا جای پایش بگذاری اگر بخواهی. باور کن.
عجیب آنکه من تا به حال نوشته هایت را ندیده بودم و تو را نمی شناختم، و دریغ آنکه هرگز نخواهم شناخت...
زيبا بود و در لفاف
اما اين هم خصلت ايراني بودن است عزيز
هيچي نباشه ما نواده هاي سعدي و حافظ و ....(عجب حرف مزخرفي زدم :D )
درود
مشکل تمام ایرانی ها همین است . به جای بیان فقط فکر می کنند و خودشان می برند و می دوزند تا آنجا که با کوچکتریت عمل طرف مقابلشان تمام دوخت و دوزشان به هم میریزد و خودشان همبه گفته ای شکست احساسی می خورند و طرف مقابل تازه دوزاری اش می افتد که ای دل غافل این یارو چه فکرهایی برای خودش کرده بدون اینکه من خبر داشته باشم . بیان رک و بدون در نظر گرفتن تصمیم دیگری و بازگو کردن تصمیم خود بهترین راه است که غیر ایرانی ها به شدت رعایت می کنند
تا عبوری دیگر بدرود
ba ejaze,link shodi
نیاز بانو عاشق بودی و نفهمیده بودیم...؟
شاید هم فهمیده بودیم به روی خودمان نیاورده بودیم...
دلمان هوایتان را می کند گاه گاهی نیاز بانو...
بعد از شش ماه کسی برای ما لبخندی فرستاد، آنهم چه کسی! افتخاریست.
به جای آتوگراف نگهش خواهم داشت تا روزی که معروف شدی به دیگران نشانش دهم! سپاس.
تو خودِ رمدیوس خوشگله ای، مطمئنم. یه وقت نری میون ملافه های سفید، محو بشی، ابر بشی...
چند سال پیش که هر روز و شب کلی وقت داشتم فکر کنم به روابط خیلی فکر می کردم. رابطه در همه ی ابعادش که در ذهن من جا می گرفت. به رابطه ی دو انسان و یا یک انسان با دیگران که فکر می کردم تنها قائده ی که همیشه باید رعایت شود شفافیت گفتار و رفتار است و هیچ وقت نباید از این اصل چاره ساز غافل بود. بعد از آن سعی کردم همیشه صریح یا رک و بطور کلی شفاف باشم ولی بزرگترین شکست های رابطه ای ام را هم طی همین چهار پنج سال خورده ام...
با خوندن این یادداشت تازه حالیم شده ابتدا باید فرهنگ و تکنیک صریح بودن را یاد بگیرم و بعد آنرا بکار ببرم.
برای پست قبل:
با خوندن هر واژه ی پستت ده ها کلمه که برای این روزگارم سعی کرده ام بهشون رو ندهم تا گفته شود از دل روانه فضای دهانم می شد ولی با خواندن واژه ی بعدی نزد گفته های تو و تاکیدات موجزت در گفتن "اصلا چه وقت این حرفهاست" کم می آوردند و رنگ می باختند.
غبار عادت نمی ذاره ببینیم داریم چیکار
می کنیم. ممنون که با سرانگشتت روی این غبار خطی کشیدی و یادآوری درستی کردی.
چقدر راست گفتی!
ابهام عذاب خودخواسته ی همه ی ماست...همه ما بوده...شاید وقتی صراحت !
پند داشت ، یعنی واقعاً داشت
يك شنبه ساعت 13 ، دفتر گروه سياسي دانشكده حقوق دانشگاه تهران .
روبروي چشم هايي كه تو را به سكوت مي خواندند ، ايستاده ام . دم كرده .خيس عرق تن . پس از 3 ساعت هجوم بي رويه واژه ها به سوي يكديگر . در جست و جويي ابدي.
-"
آقاي اسدي شما ما را غافلگير كرديد،اين اولين مطالعه سياسي درباره سكس در ايران بود. 5/19. اكنون مي توانيد برويد خانه تان "همهمه و ديگر هيچ .
مي توانم به خانه برگردم و به مادرم كمك كنم تا افطاري اش داغتر از ديروز باشد .
-"
مامان راستي من ديگه دانشگاه نمي رم"
-" جداً ، بيا يه كمي از اين شيويدا رو كه پاك مي كني ،تو اين آبكش بريز. خوب چطور بود؟
- "
ها ،درست مي گفتي،احمقانه بود"
و خيلي خيلي حرف هاي ديگر .
maro az in hame ,,,,,,,,,,,,,,,,,maro bi khabar nazar ?
نیسی...
دوباره آمدم نبودید...
ey khoda....niaz! gofti......khili doros gofti ! daram tamrin mikonam bebinam chetori mishe goft to adame man nisti !!!
اصولا" شرقی جماعت عادت دارد برای گفتن یک کلمه حرف لغتنامه باز کند . صاف و ساده گفتن هم هنری ست یا به قول تو فنی ست .
ما که نیاموختیم . نخواستیم یا نخواستند یا ... چه فرق دارد . نیاموختیم .
سلام . بسیار زیبا بود . موفق باشید
WWW.SHABEBARANY.COM
Commenting by HaloScan
