document.write("

و من غزلی هستم که حاضر است وقت هایی که تو اینجا نیستی جواب تیر باران ها را بدهد و جهت اطلاع دلش الان حنک است. و به عنوان انسان غیرگودری که پیشترها چندتا از وبلاگها را دوست داشت دلش می خواهد یک پ.ن هم می نوشتی و دهن کجی می کردی به الردی و سوشالایز و این واژه ها که از گودر رسیده به طرزحال به هم زن زیادی به وبلاگها.
غزل | 07.19.09 - 6:39 pm | #

به عنوان یک خواننده: دانستن و فهمیدن خاطره های تو حق من خواننده که نیست. یعنی اصلا صحبت از حق که نیست. هست؟ یک نویسنده روزنگار می نویسد. یک خواننده هم می خواند. و هیچ حقی هم رد و بدل نمی شود. منظورم همان آزادی در خواندن و نوشتن است. منظورم احتمالا این است که رختخواب بزک کرده یا نکرده هر دو خواننده های خودشان را دارند. رختخواب بزک نکرده خصوصی است اما بخشی از نویسنده هست دیگر. وقتی می گذارد روی وبلاگش و من خواننده عام می خوانم باز هم چیزی دستم را می گیرد از شب و روز و دل و درک نویسنده ای که دارم دنبالش می کنم. یعنی اینطوری نیست که چون خصوصی است من خواننده عام هیچ لذتی نبرم ازش ... بعد البته یکی دو تا نوشته هم این وسط پیدا می شود که اگر خواننده عام باشی هیچ نمی فهمی چیست. می شود از رویش گذشت. نادیده گرفت. هر وبلاگی ممکن است تعدادی نوشته ی نامفهوم داشته باشد همیشه. یعنی به عنوان یک خواننده که اغلب این وبلاگها را دنبال می کنم نمی توانم بگویم قبلا بیشتر دوستشان داشتم یا الان. همان است برایم که بود ... به عنوان یک نویسنده وبلاگ اگر بخواهم نظر بدهم فکر می کنم بهرحال وبلاگ عمومی بخشی از خواننده هایش را ممکن است با خصوصی نوشتنها یا گروهی نوشتن ها از دست بدهد. انتخاب شخصی است. من سعی می کنم این کار را نکنم. چون برای خودم چارچوبی فرض کرده ام و عمومی نویسی هم یکی از اضلاع این چارچوب است. یعنی تجربه ام از وبلاگ قبلی که تبدیل شده بود به دور هم بودن های گروهی چند وبلاگ نویس قانعم کرد که هر خواننده ای که صفحه ام را باز می کند باید بتواند خودش را مخاطب بداند. یعنی هیچ جمعی نباشد که کسی خارج از آن قرار بگیرد. اما این چارچوبها شخصی است یعنی وبلاگ نوشتن چنان دنیای تازه و وسیع و بی قانون و باری به هر جهتی است _ و بهمین دلیل است که دوست داشتنی است اصلا_ که هرکس می تواند برای خودش قانون تعریف کند و بنویسد و خوش باشد. همینطوری دور هم باشیم فقط (:
sormeh | Homepage | 07.20.09 - 3:41 am | #

خاله نیاز جونم!چه همه وبلاگت رو دوستر دارم.اوهوم.
c!na | Homepage | 07.20.09 - 4:12 am | #

$\"Gravatar\"$ می دانی نیاز مساله این طوری می شود که آدم بعد از مدت زمانی دست بر میدارد از خواندن وبلاگ هایی که روزی دوست می داشته...از بس که کد های خاصی می بینی که مال تو نیست.که امکان رمز گشایی اش وجود ندارد.از بس که انگار نویسنده وبلاگ دارد مدام به تو یاداوری می کند ببین این را برای تو یکی ننوشتم بزن به چاک...بعد من غصه ام می شود وبلاگ هایی را که روزی با لذت می خواندم الان تبدیل شده اند به یک سری وبلاگ های محفلی با اصطلاحات تکراری بی پا نوشت برای درک بقیه...این به نظرم برای وبلاگستان اصلن خوب نیست.برای من خواننده خارج از این محفل هم
امیرحسین | Homepage | 07.20.09 - 6:56 am | #

$\"Gravatar\"$ خب من اینها را به خودت که گفتم نی سی ، اما همه توی گودر ما نیستند ، پس اینجا هم می نویسم .
گاهی شده که من خواسته ام همینجوری دور هم باشم با کسانی که روزی دورشان بودم سر سفره نوشته هاشان ، اما به تدریج ، شاید مسبوق به آشنایی های جدیدشان یا مراودات جدیدشان یا تغییر شهر و کشورشان یا تغییر روابطشان یا هر چه... دیگر راه نداشتم به آنچه روزی می خواندم و گیرم دوست داشتم یا دوست نداشتم . و دیگر نمیشود چون نه توی آن نوشته ها فضا را و آدمها را بلدم ، نه حتی خود نویسنده را می شناسم . تا آنجا بازنمیشناسمش که اگر سر و شکل بلاگش عوض شود ، فکر می کنم آدرس اشتباهی تایپ کرده ام یا کس دیگری به جایش می نویسد . این اتفاقا کم هم نیست و به کرّات اتفاق می افتد. شاید به آن درجه از آزاداندیشی نرسیده باشم که من هم فکر کنم کسی که می نویسد هیچ حقی به گردن خواننده ندارد و بالعکس. من هنوز ، خیلی خیلی سنتی فکر می کنم که کلمه ، آوردن و نوشتن کلمه ایجاد حق می کند . ثبت یک وبلاگ ، اینکه کسی روزی از من دعوت کند که بخوانمش ، اینکه کسی کامنت دانیش را باز میگذارد یا آدرس ایمیلش را می گنجاند توی صفحه اش همه نشان این حق هستند برای من که بخوانم و ببینم خودم را توی یک فضای دوست داشتنی یا دوست نداشتنی و این حق نویسنده که من اجر بگذارم نوشته اش را با خواندنم . ما همه از نامه خصوصی خواننده ای از وبلاگمان شادمان می شویم ، حس غرور می کنیم و این نشان می دهد که واقفیم به وجود یک دیالوگ همیشه جاری ولو ذهنی بین خواننده و نویسنده و تا فضا ی مشترکی تجربه نشود اصل گفت و گو زیر سوال است و من وقتی از فضا بیرون رانده میشوم به قول تو دلم تنگ می شود برای کلماتی که روزی می شناختم .
کلمات و اصطلاحات جدیدی که باب می شود هم ، عین همین دوست نکته سنج که برایت کامنت گذاشته نمونه اش را ، در نظر من مثل یک محفل خصوصی است که هم را سالیانیست می شناسند و کد های هم را بلدند و من اتفاقی جایی بینشان قرار گرفته ام . نه سابقه کلمات و کدها را می د�
sally | 07.20.09 - 1:01 pm | #

$\"Gravatar\"$ فضای مجازی وبلاگ هم کاملاً خصوصی و بی نام و نشان است و هم کاملاً مال همگان و گاو پیشانی سفید، به ویژه اگر نشانی ایمیل و کامنت باکس توسط نویسنده ی وبلاگ داده شده باشد. ببخشید، ولی متأسفانه یا خوشبختانه کمی مثل یک سنگ قبر است (که البته در مثل مناقشه نیست ...)! ولی آدم فکر می کند چه جای گله. اگر نوشته ی شما وجدان هوشمند خودتان را جریحه دار نمی کند هیچ چیز دیگر مهم نیست.
Diba | 07.21.09 - 5:04 am | #

$\"Gravatar\"$ سلام خدا بر نیاز و محافظ بر حق‌اش غزل. قرار بود خبر بدهید. چه شد پس؟ کی زیارتتان کنیم؟
علیرضا روشن | 07.21.09 - 6:39 am | #

$\"Gravatar\"$ اول اینکه تو مینویسی برای اینکه خوانده بشی .
بحث حق نیست . یک انتخابه .

دوم اینکه اصولا اینترنت و آنچه در این دنیای مجازی وجود دارد برای ارتباط از نوع سومه ، یعنی نه دیداری و نه شنیداری . حالا اگه یکی مثل تو بیاد و خودش رو محدود به گودر بکنه هم در حق خودش و هم در حق سایرین ظلم کرده .

و آخر اینکه تیر باران کردن تو حقته چون من هر چه خواستم تو رو متوجه کنم نشد که بشه
123 | 07.23.09 - 7:45 am | #

$\"Gravatar\"$ ye vaghti ke tazeh be khondane in neveshteha ashena shodam va az on jaee ke man hamishe niaz mand et bodam be shekl haye mokhtalef az door o nazdik ba vaslathaye mooji ke dar havaye ba niazi dar garian eh ke age joya bashi mese radio mese har mooji ke dar faza azadeh vali ,,,,? bogzarim az ,,,,, faghat az mooj bodanet va dar parvaz e in roza ke ,,,,,,, ta baad
Anonymous | 07.29.09 - 2:31 pm | #

Commenting by HaloScan

$\"\"$ ");