من همیشه برای نرسیدن میرم اما نمیدونم چرا همیش میرسم....
خواستن رفتن و نرسیدن دوتاست..شایدم بیشتر..اون وقتی که تو توی صندلی عقب فرو رفتی و به پشت سر و موهای اونی که دوس داری نگاه میکنی..و به این فکر میکنی که در این فضای کوچیک داره نفس میکشه..پس یه ذره از این هوا باز دم اونه..دلت خیلی نرسیدن میخواد..اون وقتی هم که رسیدنها یه عالمه بار میذاره روی دوشت..اون وقتی که میری که وفقط فقط بری و نباشی هم دلت نرسیدن میخواد..
هیچ چیز دردناکتر از سفر تو جاده ای نیست که یک روز دو نفری پر از خاطره اش کردی و خالا تنهایی و خاطره هاتو قرقره می کنی.
راستی لینکت کردم
آره بارها تجربه كردم رفتن براي نرسيدن و آرزوي اينكه جاده تموم نشه هيچوقت
آره ولي گاهي وقتا هم هست كه آدم جاده رو ميره براي رسيدن ! و اگه نرسه اون وقت غمگين ميشه !ا
بعضی وقت ها هم جاده را می ری فقط برای دور شدن، برای هجرت
Commenting by HaloScan
