همیشه سبز باشید
دکتر جان سلام.
عارضم به حضورتون که با توجه به اینکه پاسخ من به سوال اول شما مثبته جواب سوال دومتون رو می تونم اینطوری بیان کنم که دیگر جوامعی که ازشون در مقایسه با جامعه ی مهاجر ایرانی یاد کردین جوامعی هستن که در طول تاریخ مهاجرت های خواسته و ناخواسته ی زیادی رو تجربه کردن در مقابل ایرانیان شاید کمتر از ۵۰ ساله که دارن مهاجرت رو تجربه میکنن پس باید حق داد که هنوز راه و روش زندگی مهاجر وار رو یاد نگرفتن.
شاید ما هم اگر از ۳۰۰ یا ۴۰۰ سال پیش تا به حال تجربه ی مهاجرت های فله ای که نمونه اش رو در جوامع اروپایی و یا یهودی میتونیم پیدا کنیم رو داشتیم الآن خیلی پیشرفته تر عمل میکردیم... پیشرفته میگم چون من به این مساله قائل هستم که اگر مهاجرتی به صورت گسترده رخ بده در واقع پایه های یه تمدن جدید (هرچند محدود و متاثر از جامعه ی میزبان) داره ریخته میشه.
شادو سلامت باشی. راستی بدون استثنا من تمام آپدیت های شما رو میخونم البته با کمک فیدر گوگل و چیزی رو از قلم نمیندازم..
بهنام جان
ممنون، من هم فکر می کنم که تجربه ی مهاجرت مطلب مهمی است که در تحلیل چرایی رفتارهای جمعی ایرانیان درغربت نکته مهمی است که باید مورد توجه قرار گیرد.
1 بله ایرانیها از هم گریزان هستند. همدیگه را می بین سریع با بغل دستی اشون انگلیسی صحبت می کنن ولی وقتی با خارجی طرف میشن با یک افتخاری می گن پرشن هستند و فرهنگشون اینه و مردمشون مهربون هستند و خودشون بهترین خونه و ماشین و مقام را در ایران داشتن و پسر خاله یا دختر خاله فلان تیمسار ووو بودن
من علتش را در این می دونم که خیلی در کارهای هم دخالت می کنند. وقتی با هم دوست میشن وارد حریم شخصی هم میشن که بعد ها کلی دلخوری واسه هم ایجاد می کنن.
در بیزینس هم تجربه داشتم. اگه ماشین بخری اولش با زبون بازی های خوبشون طرفی و بعد خرید گند ماشین در می یاد ولی سعی می کنند مسئولیت پذیر نباشن و مشکل را حل نکنند.
وقتی در بیزینس کاری براشون انجام بدی و میگی قیمت ساخت این برنامه اینقدر میشه اولش اوکی است ولی موقع پرداخت شکم دردها شروع میشه
می دونید همه رئیس هستن ولی رئیس پذیر نیستن این مشکلی است که نمی تونن کار گروهی انجام بده.
دارم فکر می کنم در این همه سالهایی که اینجا بودم کدوم خبر را شنیدم که نشان از کار گروهی موفق امیز ایرانیها باشه متاسفانه چیز خاصی یادم نمی یاد. ولی حتما در گروهای کوچکتر کارهای مفیدی حتما انجام میشه و من زیاد خبر ندارم. یک انجمن ایرانیها داشتیم از بس هر سال اونجا دعوا بوده و پول کش رفتنها ی متمادی دیگه دولت هزینه کامینیتی ما را تقبل نمی کنه
یهودیان را من هم دیدم که چقدر هوای هم دارن و به هم کمک می کنن. اینها این روش و منش را از کودکی یاد می گیرن و از نسلی به نسل دیگه هدیه می دن.
اگه ما ایرانیها وجدان کاری را یاد بگیریم و رئیس پذیر باشیم و غرور کاذب را بگذاریم کنار و حسادت را کم کنیم یاد می گیریم که وقتی به همدیگه کمک می کنیم در حقیقت خودمون هم از نظر روحی و اجتماعی رشد پیدا می کنیم
وقتی ایرانیها به هم اعتماد پیدا کنن می تونن با کم کردن اون خصوصیتهای کاذب خیلی خوب با هم کنار بیان
نویسنده گرامی نگاهی نو
با سپاس
نکاتی که نوشته ای ارزشمندند چون بر اساس مشاهدات شخصی و تجاربی است که اندوخته ای. امیدوارم سایر دوستان هم در این بحث شرکت کنند و زوایای دیگر این موضوع را روشن کنند.
در جلسه ای که دراین نوشته توضیح داده ام از تجارب خودم درجامعه ایرانیان درغربت برای دوستان صحبت کردم . البته تجربه من خوشبختانه قدری متفاوت است. یعنی اینکه برحسب اتفاق ایرانیانی که در غربت دیده ام ( اکثرآ) آدمهای دستگیری بود ه اند و ارزشمند. در جلسه گفتم البته این فقط تجارب یک نفر است و البته دلیل هم نمی شود که لزوما آدم های خوب بتوانند با هم کار کنند اگر مهارت انجام این کار را نداشته باشند.
با سپاس مجدد
تجربه شخصی:
** گریزانیم برای اینکه از ایرانی بودن خود گریزانیم. حاضریم به هر غیر ایرانی بچسبیم برای کسب اعتباری که با ایرانی بودن خویش آن را احساس نمی کنیم.
** درکار جمعی ضعیف هستیم. برای آنکه تاب نداریم کسی امر و نهی و نقد کند و یا خدای نکرده ایرادی بگیرد از ما. فقط تشنه ستایش هستیم. و در عین حال عقل کل هستیم ولو یک جو عقل هم نداشته باشیم.
** تجربه مهاجرت مهم نیست. ما دیگرگونه بزرگ شده ایم. موفقیت باید مال خود خود ما باشد و نه دیگری. پاکستانی ها نمونه ای هستند که محکم پشت هم هستند.
** شاید بیشتر ماها از ایرانی بودن خود شرم داریم.
** یک خصوصیت خوب داریم که بد هم هست. قابلیت انعطاف بالا. سریع همرنگ جماعت می شویم. از ایران که خارج می شویم می خواهیم درست مثل مردم کشوری باشیم که در آن زندگی می کنیم. و دیگر ایرانی های دور و برمان را می رانیم.
*** فکر می کنم برای یک نظر تا همینجا کافی باشد. هرچند هزار خط می توان اضافه کرد.
*** نوشتم ما. ننوشتم ایرانیان. که خودم را جدا ندانم و توهین نکنم به کسی.
*** همه نظرات من درباره غالب ایرانی هایی بود که دیده ام. البته که همیشه استثنا هم هست.
لولی بربط زن
از اینکه در بحث شرکت کرده ای سپاسگزارم. فکر می کنم ما باید بیشتر خودمان را نقد کنیم تا بتوانیم با استفاده از نقاط قوتمان نقاط ضعفمان را جبران کنیم. البته باید نخست قبول کنیم که بالاخره ما ( ایرانیان) هم نقاط ضعفی داریم. بعضی ازما بدون هیچ شاهدی ادعا می کنیم که ما بی نقص ترین و برترین قوم دنیا هستیم که البته در پیش اهل نظر بیشتر به یک شوخی شبیه است. البته که هر ملتی نقاط ضعفی دارند. برای بهبود وضع مو جود باید نخست قبول کنیم که مشکلی موجود است تا راه حل ها را پیدا کنیم.
مجددا سپاسگزارم
سلام آقاي دكتر
آرزوي سلامتي و بهروزي براي شما و خانواده محترمتان دارم. به دليل مراجعات مكرر بنده به سايتتون و مطالعه مطالب زيباتون ، خواستم اطلاع بدهم كه نشاني تارنمايتان را در پيوندهاي وبلاگ خود قرار دادهام.
مؤيد باشيد.
همین که آدم این سوالات درذهنش به وجود میاد یعنی اینکه به فکر دیگران هست.این یعنی یک ستاره روشن که میتوانه روزی خورشید بشه
Commenting by HaloScan
