تلخون را گمانم تابستان سالی که باید به مدرسه راهنمایی می رفتم خواندم,
از دید خودم کلی بزرگ شده بودم و باید داستانهای بزرگسالانه تر را می خواندم,
کتاب کاهی وارفته -و البته جا مانده از گونی به خاک سپرده شده چند سال قبل- را پنهانی و با دلهره تمام خواندم
یادم هست تا چند سال بعد-و راستش تا امروز- هر وقت آه می کشم نگاه می کنم که ببینم آه ظاهر شده یا نه..
Commenting by HaloScan
