من با شنیدن اسم نون خامه ای به ذوق می آیم! هر چند که این بار تصویرش غم انگیز بود
گاهی نویسنده ها اهداف کوتاه مدتی دارند (مثل رسیدن به سطحی از اعتماد به نفس یا رد کردن یک دوره از تنهایی) و بعد از آن دیگر نیازی برای ادامه دادن ندارند. گاهی هم یک هو سرشان شلوغ می شود و دیگر فرصت نمی کنند. ه
نظر عالم چیست؟ه
mitarsanadam. cheraghhaie rabeteh ra bayad roshan negah dasht. shayad dorost haman zaman ke ehsas mishavad kesi ra ba ma kari nist goshy ya chashmy donbaleman migardad!
وبلاگ متروکه، واقعا دلگیر کننده است. خصوصا که آدم همش فکر میکنه که چه شده، چه به سر نویسنده آمده. همان دو سه خط نوشته هم، رابطه را حفظ میکنه و خوبه.ه
عقیده من یه کمی ظالمانه اس بگم؟
آدمها وبلاگ می زنن چون دلشون می خواد تریبون شخصی خودشون رو داشته باشن. وبلاگهاشون متروکه می شن به چند دلیل یا حرفاشون ته می کشه یا اساسا نوشتن براشون سخته یا اینکه یه دل مشغولی دیگه پیدا می کنن که بیشتر ارضاشون می کنه
یعنی من تا جایی که دقت کردم تقریبا در مورد کسانی که می شناسم این اصل صادقه
بعضی ها وبلاگ نوشتن براشون یه دغدغه فردی نیست بلکه به یه رسالت اجتماعی فکر می کنن. راستش اینا هیچ وقت وبلاگ نویس نمی شن. به درد سالی ماهی توی یه مجله ای نوشتن می خورن
وبلاگ نباید سنگین باشه برای همین تداوم نوشتنش کار سختیه
در مورد آقای الف که به اندازه کافی از من در این مورد متلک می خورد تقصیر سایت راوی است و داستانهای مجله همشهری ... خودم بگم به حدس زدن نکشه
Commenting by HaloScan
