Ik heb sigaretten én single malt in huis, maar niet meteen die drang om Grunbergs brievenroman te lezen. Of oordeel ik te voorbarig?
Het is het eerste boek van Grunberg dat ik lees, al vond ik al een tijdje dat ik hem toch eens moest lezen, geef toe, hij is overal. Dat ik precies dit boek kocht is toeval. Ik was in FNAC, het boek was daar toevallig ook en dus kocht ik het. Misschien zit de titel 'Omdat ik u begeer', die ietwat valselijk zoet koekebrood belooft, er ook wel voor iets tussen. De romanticus in mij heeft het vaak voor het zeggen. Helaas.
Ik krijg mijn oordeel slecht gevormd. Hij kan schrijven, dat staat als een huis. Er zijn zinnen waar mijn lijf gerust mee zou mogen getatoeëerd worden, als ik daaraan zou doen. En hij intrigeert, dat ook, want het lijkt alsof hij als geen ander consequent handelt in het licht van de vergeefsheid van het bestaan, alsof hij daadwerkelijk zijn leven als een spelletje beschouwt (zijn verloofde van boven de 80, hoe hij sociale wetten lijkt te breken alsof hij zegt: 'ha ha, het is toch niet voor echt').
Maar hij schopt en tiert zo hard dat het soms tegensteekt. Waarbij hij me doet denken aan het lelijke gepeste jongetje dat vanop een afstand op iedereen zijn katapult afvuurt. Veilig ergens vanachter een muurtje. Terwijl hij eigenlijk niets liever wil dan ook tikkertje te spelen. En dat verveelt.
Ik ben alleszins wel nieuwsgierig naar hoe hij dit in een roman vertaalt, en of hij ook daar enkel bitterheid en wrangheid laat regeren. Ik heb 'Blauwe maandagen' besteld.
Na zoveel gif zal ik waarschijnlijk even mijn ziel moeten zalven met een of ander zoetgevooisd stationsromannetje.
Commenting by HaloScan
